Afgelopen vrijdag heb ik eindelijk gevierd dat het KB-beleidsplan waar ik de afgelopen maanden keihard aan heb gewerkt af is (en ook bijzonder goed ontvangen).

Al maandag 4 januari kreeg ik het beleidsplan gedrukt en gebonden in handen. Voor de verdere afwerking maakte ik een model (voorzien van wikkels en in elkaar geschoven) voor Calff&Meischke en tegelijk eentje voor de KB. Maar echt kijken durfde ik niet! Bang dat ik een grote fout zou zien…
Maandag 11 januari werd het beleidsplan officieel gepresenteerd in de KB en verzonden (o.a. naar zowat alle andere nationale bibliotheken ter wereld). Tot nu toe zijn alle reacties positief (zelfs enthousiast) en is er nog geen grote misser gemeld… (of niemand durft het mij te zeggen natuurlijk…)
– Het overkomt me wel vaker dat ik na afronding van een opdracht zelf niet goed weet wat ik er (echt) zelf van vind. Toen ik net van de academie kwam dacht ik dat dat wel over zou gaan, maar blijkbaar niet. –

Volgens mij is dit eigenlijk wat tijdens de opleiding moet gebeuren bij een beoordeling: vieren dat een ontwerp klaar en een proces afgerond is. Reflecteren is bedenken wat er niet goed is gegaan en wat er beter zou moeten of kunnen, maar het stilstaan bij wat wel goed is gegaan en het genieten van wat je hebt bereikt is minstens even belangrijk en nodig. Dit zou aangeleerd moeten worden! (Trots zijn is moeilijk. Je moet het maar durven… Je wilt toch ook bescheiden blijven?…)

Maar goed, nu ‘for the record’: ik ben trots op mijn aandeel in het KB-beleidsplan!
Tijdens het werken vond ik het niet altijd makkelijk, maar samen met de betrokken medewerkers van de KB, het Calff&Meischke-team en met extra hulp bij de vormgeving van Robert Overweg ben ik er in geslaagd een mooi product te maken. Iedereen die betrokken was heeft hard zijn best gedaan (ik heb het gezien!) en ik ben er van overtuigd dat niemand van ons dit resultaat alleen had kunnen behalen (dat vind ik altijd mooi). Maar deze keer wil ik me niet verstoppen achter het team, me meer bewustzijn van mijn aandeel en daar trots op zijn. Niets groter maken dan het is, maar ook niet kleiner.
Zeer belangrijk is zeker dat door het resultaat ik weer nog meer zin heb gekregen om verder en nog meer te doen.

Ook mbt nieuweklasse* vergeet ik wel eens te vieren wat er al bereikt is en gewoon te genieten van wat er is.
In 2009 is het allemaal echt begonnen.
En het verschil tussen het plan hebben en het daadwerkelijk uitvoeren is enorm. Het plan werd uitgewerkt en uitgeschreven, de naam bedacht, de studio verhuisd, teksten en berichten geschreven, het blog eigen gemaakt, starters aangetrokken, afspraken gemaakt, activiteiten georganiseerd,… (dankzij Barbara, Ryanne, Bram, Harmen, Lukas, Alef, Jeroen, Tom, Freek, Frank, Anja, en ook nog heel veel anderen waaronder mijn vrienden en alle starters uiteraard!)

In 2010 zal het niet stiller worden.
Vorige week had ik alvast een inspirend gesprek met Ellen Bokkinga (ook van Overgooien) en enkele dagen later met Jarl Schulp (ook van OpenHaard).
Binnenkort staat een afspraak met UsMedia, Barbara komt vertellen over haar ervaringen in Zuid-Afrika en er zijn plannen voor workshops en lezingen o.a. over (beter) presenteren, designmanagement en ervaringen met Nodebox en Indexhibit.
De komende tijd starten we ook met het project ‘toekomst van het boek / boek van de toekomst’ en gaat onze publicatie ‘onbedrukt’ (ism Calff&Meischke) in de maak.

Ondertussen blijven we werken aan opdrachten (geld verdienen), houden we het blog bij, blijven we contacten onderhouden, meer starters zoeken en natuurlijk de huidige starters (in huis en op afstand) verder motiveren, inspireren, ondersteunen…

Natuurlijk wil ik nog meer en beter, het liefst snel of eigenlijk nu meteen…
Maar ik laat me niet gek maken (ook niet door ikzelf), dat heb ik mezelf beloofd.

/ / oproep / /
Heb jij zin om iets (mee) te organiseren? We hebben een goede plek met veel mogelijkheden.
Laat het ons weten.
info@nieuweklasse.org